10 Ağustos 1915.Conkbayırı 'nı almak ve bütün boğaza hakim olmak için İngilizler 20.000 kişilik bir kuvvetle günlerce kazdıkları sipere yerleşmişler,hücum anını bekliyorlardı.Gecenin karanlığında tamamen kalkmş , tan ağarmak üzereydi.8. Tümen komutanı ve diğer subaylarını çağırdım :

-Mutlaka düşmanı yeneceğinize inanıyorum.Ancak siz acele etmeyin,evvela ben ileri gideyim,size ben kırbacımla işaret verdiğim zaman hep birlikte atılırsınız.

Bu durumdan askerlerini de haberdar etmelerini istedim.Hücum baskın şeklinde olacaktı.Sakin adımlarla ve süzülerek düşmana 20-30 m. yaklaştım.Binlerce askerin bulunduğu Conkbayırı 'nda çıt çıkmıyordu.Dudaklar sessizce bu sıcak gecede dua ediyordu.Kontrol ettim.Kırbacımı başımın üstüne kaldırıp çevirdim ve birden aşağı indirdim.Saat 04.30 'da kıyametler kopmuştu.İngilizler neye uğradıklarını şaşırmıştı."Allah Allah" sesleri bütün cephelerde ,karanlıkta gökleri yırtıyordu.

Her taraf duman içinde ve heyecan her yere hakim olmuştu.Düşmanın topçu ateşi gülleleri büyük çukurlar açıyor , her tarafa şarapnel ve kurşun yağıyordu.Büyük bir şarapnel parçası tam kalbimin üzerine çarptı,sarsıldım,elimi göğsüme götürdüm,kan akmıyordu.Olayı Yarbay Servet Bey'den başka kimse görmemişti.Ona parmağımla susmasını emrettim.Çünkü vurulduğumun duyulması bütün cephelerde panik yaratabilirdi.Kalbimin üzerinde cebimde bulunan saat paramparça olmuştu.O gün akşama kadar birliklerin başında daha hırslı olarak çarpmıştım.Yalnız bu şarapnel vücudumla kalbimin üzerinde aylarca gitmeyen derin bir kan lekesi bırakmıştı.

Aynı gün gece,yani 10 Ağustos günü,beni mutlak ölümden kurtaran ve parçalanan saatimi Ordu Komutanı Liman Von Sanders Paşa'ya hatıra olarak verdim.Çok şaşırmış,heyecanlanmıştı.Kendiside alıp cep saatini bana hediye etti.

Bu hücumlarda İngilizler binlerce ölü bırakarak tamamen geri çekildi ve Çanakkale'nin geçilmeyeceğini iyice anlamış oldular.